Kwas hialuronowy eliksirem młodości

42139123_348818462522975_7082606404900487168_n-nwecak1v55v6r7g6ocvceyftzxhmhekkk6u1cn7k3s

Kwas hialuronowy jest powszechnie nazywany “eliksirem młodości” z powodu szerokiego zastosowania w kosmetyce. W kosmetologii estetycznej kwas hialuronowy zajmuje drugie miejsce po toksynie botulinowej w nieinwazyjnych metodach korekcji zmarszczek. Za pomocą kwasu hialuronowego można wygładzić zmarszczki, bruzdy, które powstały na skutek utraty tkanek. Kwas hialuronowy jest fizjologicznym składnikiem organizmu, jest odpowiedzialny za utrzymanie wilgotności i elastyczności skóry. Wraz z wiekiem zawartość kwasu hialuronowego w naskórku i skórze właściwej zmniejsza się, co prowadzi do powstania zmarszczek. W celu korekcji defektów skóry związanych ze starzeniem z powodzeniem stosuje się biodegradowalne preparaty kwasu hialuronowego o różnym stopniu usieciowania.

Wstrzykiwanie kwasu hialuronowego w postaci żelu o średniej i wysokiej lepkości pochodzenia niezwierzęcego daje bardzo korzystne efekty terapeutyczne wypełnienia tkanek miękkich twarzy. Rozróżnia się preparaty o różnym spectrum działania do korygowania drobnych zmarszczek, wypełnienia głębszych bruzd oraz do wolumetrii twarzy. Istnieją preparaty o zróżnicowanym stopniu usieciowania lepkości, gęstości, trwałości w tkankach. Sieciowanie kwasu hialuronowego polega na zwiększeniu masy molekularnej przez wiązanie kwasu z substancją sieciującą. Czynnikiem sieciującym może być eter diglicydylowego 1,4 butanodiolu (BDDE) celem sieciowania jest ograniczenia degradacji cieplnej przez hialuronidazy i wydłużenia czasu działania.

Efektem sieciowania kwasu hialuronowego jest, zwiększenie oporności na rozkład, utworzenie spoistej, zwartej, gładkiej konsystencji w postaci hydrożelu, ułatwienie wstrzyknięcia iniekcji. Stabilizacja i usieciowanie powodują wydłużenie utrzymywania się kwasu hialuronowego w tkankach. Istotne jest to żeby preparaty były biodegradowalne, czyli niepozostające permanentne w tkance..

Budowa chemiczna

Kwas hialuronowy (HA) jest polisacharydem, naturalnym polimerem, glikozoaminoglikanem, składającym się z jednostek N – acetyloglukozaminy i kwasu D –glukoronowego. Jego budowa cząsteczkowa długołańcuchowa ma dodatni wpływ na właściwości wiskoelastyczne wiązania wody, sztywność uzyskuje przez wiązania wodorowe. Kwas hialuronowy łączy włókna kolagenowe i elastyny.Synteza kwasu hialuronowego zachodzi na wewnętrznej powierzchni błony komórkowej przy udziale integralnych białek błonowych zwanych syntetazą hialuronową i fibroblastów. Liczne łańcuchy kwasu hialuronowego przeplatają się i krzyżują się ze sobą, tworząc roztwory o dużej elastyczności i lepkości, nadając skórze elastyczność i spójność. Metabolizm kwasu hialuronowego rozpoczyna się od degradacji hydrolizy powodując przerwanie polimerów. Kofaktory biorące udział w procesie degradacji to kwas askorbinowy i związki żelaza. Następnie kwas hialuronowy jest metabolizowany przez hialuronidazę na małe fragmenty, w etapie końcowym jest rozkładany na wodę i dwutlenek węgla. Badania wykazały, że okres półtrwania naturalnego kwasu hialuronowego w ustroju wynosi 1-2 dni.

Właściwości i miejsca występowania

Kwas hialuronowy cechuje się wysoką biokompatybilnością o szerokim spektrum działania. Główną charakterystyczną cechą jest wiązanie wody w organizmie, potrafi wiązać nawet 1000 razy więcej niż jego ciężar, może wiązać około 6 litrów wody. Stymuluje syntezę proteoglikanów i indukuje fibroblasty do produkcji endogennego kwasu. Wypełnia przestrzenie międzykomórkowe, amortyzuje tkanki, właściwości poślizgowe, pełni funkcję nawilżacza, poprawia właściwości reologiczne, bierze udział w regulacji procesów przeciwzapalnych i immunologicznych, redukuje syntezę prostaglandyn mediatorów prozapalnych (PGE2). Działa jako filtr, powstrzymując ruch potencjalnie szkodliwych składników. Wpływa na procesy proliferacji i dojrzewania komórek, posiada właściwości antyoksydacyjne, ułatwia wprowadzenie aktywnych składników w głąb skóry. Największe stężenie kwasu hialuronowego w organizmie jest u noworodków, jest zlokalizowany w skórze, w ciele szklistym oka, chrząstce, we włosach,jest podstawowym składnikiem płynu maziowego w stawach, w dużej ilości występuje w rozwoju embrionalnym, w pępowinie

Wskazania:

Poprawa jakości powierzchownych warstw skóry: rewitalizacja, elastyczność, napięcie.

Drobne powierzchowne zmarszczki. Zmarszczki średnie i głębokie. Zwiększenie objętości, konturowanie, modelowanie twarzy.

Przeciwwskazania:

Nadwrażliwość na pochodne kwasu hialuronowego. Alergie na liczne antygeny i reakcje anafilaktyczne. Zaburzenia krzepnięcia krwi. Czynna infekcja i opryszczka. Stany zapalne w obszarze poddawanym zabiegowi. Nowotwory, antybiotykoterapia. Ciąża i okres laktacji. Nieadekwatne oczekiwania pacjenta co do efektu zabiegu. Terapia immunosupresyjna.

Lipoliza iniekcyjna

Smukła sylwetka ciała to wyzwanie dla niejednej kobiety. Ileż to razy postanowienia noworoczne związane są z poprawą sylwetki. Wtedy obiecujemy sobie stosować odpowiednią dietę, rozpoczynamy

Czytaj dalej

Hormony a skóra

Zaburzenia w gospodarce hormonalnej objawiają się w postaci zmian skórnych. Suchość skóry, łojotok, trądzik czy nadmierna pigmentacja mogą wskazywać na zaburzenia endokrynologiczne. Należy zatem kontrolować

Czytaj dalej